و با گناهان و اعمال متعفن خود فرشتگانى را كه اعمال زشت ما را مىنويسند آزرده‌ايم . چه تيرهاى خطا و گناهى كه كبد دين را شكافت و چه سرنيزه‌هاى تيز زبان ما كه با غيبت و دروغ و فحش و لعن و مسخره‌گى و مخاصمه و مجادله و افتراء و آزار دل شريعت يعنى دلهاى پاك انبياء و مرسلين را دريد . و براستى كه ما دلهاى خود را از قابليت ادراك شرف مراقبت و لطف اطاعت تو بيرون برده‌ايم . و از وقتىكه با زبان بذكر تو پرداختيم با دل‌هاى خالى و بىحقيقت خود از تو اعراض نموديم و آن را متوجه آرزوهاى بىمورد و شهوات تاريك خود از قبيل جاه و اعتبار و درهم و دينار و اثاث و زمين و . . . ساختيم . و اگر زشتىهاى اين اعمال و افكار كه گفتيم و در حال نماز در دل ما ميگذرد ظاهر شود و صحيفه‌اى مشتمل بر آنچه كه در نماز بر قلب ما گذشته منتشر گردد البته كه امرى زشت و كارى شنيع و چيزى منكر و قبيح خواهيم ديد و هرگز از نماز حرفى و از حضور قلب لحظه‌اى پيدا نخواهد شد . و اگر نماز ما بر اين منوال است ، نمازى كه بزرگترين اميد ما براى قرب به تو است ، پس واى بر بىآبروئى ما از ديگر زشتىهاى اعمال و قباحتهاى كارهايمان كه مرتكب شده‌ايم . پس به چه روئى بملاقات تو آئيم و با چه بدن در مقابل تو بايستيم و با كدام زبان با تو سخن گوئيم در آن روزى كه بندهاى استخوان انبياء ميلرزد و اركان زمين و آسمانها به لرزه و دلهاى عارفان به دهشت و عقل مقربان به اضطراب مىافتد . و زبان شيوا سخنان لال و ذهن رساگويان در تشويش ميماند و آسمان ميشكافد و گرماى هوا شديد مىشود و بلاء افزون ميگردد . روزى كه بلوى خوبان و بدان را فراميگيرد و انتظار طولانى شده و نظام موجودات بهم مىريزد و فرياد پشت فرياد و ناله پشت ناله